Terug naar alle blogs

#24 Klagen mag

Geschreven door Adinda Taelman op 13/11/20

In mei en juni was ik nog op zoek naar het waardevolle in tijden van crisis. Nu is het genoeg geweest met alsmaar het positieve zoeken. Vorige dinsdag ben ik mijn begeleiding begonnen met een klaagrondje. Elk 2 minuten. Want klagen mag. Elk mens, jong of oud, heeft op dit moment reden om te klagen.

Ik mag niet klagen, wordt zo vaak gezegd, er zijn er die er erger aan toe zijn. Die jonge mensen op de drempel van hun leven, die grootouders die al een half jaar hun kleinkinderen niet hebben gezien, de zelfstandigen, de grote gezinnen in kleine huizen. En dus houden ze het voor zich, slikken ze het in. Zo’n bittere pil helpt niet om te genezen. Net zomin als er doekjes om winden.

Ventileren, leerde ik van mijn collega Liselotte, is verse lucht erin brengen: in je huis, je hoofd, je leven, je werk. Daarvoor heb je een ruime portie buitenlucht nodig. Of iemand bij wie je mag klagen. Of allebei tegelijk.

Als klagen mag dan duurt het minder lang. Er verandert iets uit zichzelf. Het landschap komt in beeld, de kamer wordt groter, de lucht ademt vrijer, de stemmen worden zachter. Ik zag het ook aan de gezichten die zich langzaam ontspanden tot een glimlach. Niet het soort glimlach die we tonen naar anderen, maar een die ook naar binnen toe lacht.

Het gesprek dat begon met het rondje klagen mondde uit in een heerlijk nieuw idee, bijna klaar om uit te voeren. Achter elke klacht schuilt immers een diep verlangen. De verlangens: hoop en perspectief brengen, ontmoeten, mogen zorgen, buiten komen. Het idee: we lanceren een actie om plantjes te zaaien en te stekken en die te brengen bij de mensen die we nu niet kunnen ontmoeten.

Klagen mag. Zelfs het schrijven van die twee woorden lucht al op. Zolang we mogen klagen is er hoop. Want het zijn mensen die verlangen. Net als jij, net als ik. 
 

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring