Terug naar alle blogs

#7 WIE SPEELT DIE LEEFT

Geschreven door Adinda Taelman op 31/03/20

De deuren van de huizen staan open. Niemand zit nog achter zijn computer. Vlinders fladderen, de lucht ruikt naar seringen. Op straat spelen de kinderen, samen. Een buurman speelt accordeon, een andere haalt zijn gitaar en ze spelen, samen. Ik zal mijn mooiste kleedje aantrekken. En ik zal knuffelen, wie eerst? De mensen zullen wenen en lachen, de zon zal haar goud over ons strooien. En nooit hadden we ons zo rijk gevoeld.

Ik weet het wel. Het zal nog lang duren. Het zal maar geleidelijk aan gaan. Het zal onwennig zijn, misschien zijn we bang geworden voor elkaar. De politici zullen kibbelen als nooit tevoren. We zullen ons te pletter moeten werken en consumeren om alles in te halen.

‘Wat als de droom onrealistisch is?’ Tijdens de trainingen oplossingsgericht begeleiden is er altijd wel iemand die deze vraag stelt. Wat doe je bijvoorbeeld als begeleider met een kind dat geplaatst werd door de jeugdrechter en ervan droomt terug thuis bij mama en papa te wonen?

Het antwoord is niet eenduidig. De droom laagdrempeliger maken, zoeken naar kleine stukjes van die grote droom. Geen troostprijzen, maar iets waar je toch warm van wordt. Eerlijk zijn: wind geen doekjes om de werkelijkheid. Maar zorg er ook voor dat je het dromen niet in de kiem smoort. Want het gaat niet enkel om de droom, ook om het dromen zélf.

Dromen is spelen met gedachten. Het is het verkennen van mogelijkheden, verzinnen van scenario’s en uitproberen van rollen. If you can dream it you can make it, zegt Walt Disney, een vaak gehoorde quote in het land van leren en veranderen. Kan je dat dan ook allemaal waarmaken? De middelen en mogelijkheden hiertoe zijn ongelijk verdeeld in deze wereld. Het is zelfs nog erger: teveel mensen komen er nauwelijks toe.

Moet je het ook allemaal waarmaken? Het gaat misschien niet enkel om de realisatie, maar om het dromen zélf. Als ik alles wat ik droom zou realiseren heb ik 7 levens nodig. En de waarheid is dat ik hier maar efkes ben. Genoeg om met een paar dromen aan de slag te gaan en te kunnen spelen met mogelijkheden, samen.

Wie speelt die leeft. Dat is geen tijdsverspilling, geen manier om de tijd te doden. Wie speelt maakt de tijd net levend. Dat weet toch elk kind. 

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring