Terug naar alle blogs

#6 DE STAAT VAN VERWARRING

Geschreven door Adinda Taelman op 27/03/20

Ik kijk al dagen niet meer in m’n agenda. Wat de komende tijd gaat gebeuren is één groot vraagteken. Plannen is niet van deze tijd, dagen strekken zich uit. Er is meer nu, minder later. Hoe het later zal zijn, weten we niet. Ook niet wanneer ‘later’ terug begint. We weten zoveel niet. We wisten niet eens dat dit zou gebeuren.

Ben je therapeut of coach of iets dat daar soms op lijkt, dan ken je de staat van verwarring. Een beetje verwarring is nodig om te komen tot verandering. Ben je ooit verwikkeld geraakt in een creatief proces, dan ken je het. Ben je ooit verliefd geweest, dan ken je het ook.

Ik heb er soms last van als ik naar een concert of een voorstelling ga. Dan kom ik buiten en weet de weg niet meer. Het laatste wat ik dan nodig heb is een directe omschakeling naar hoe is’t en m’as tu vu. Laat mij maar in de zaal zitten tot de laatste of rondzwerven in de avondlucht. Want eerlijk, ik houd wel van de staat van verwarring. Het is zoals wanneer het licht zich ’s avond terugtrekt in de nacht. ‘Entre chien et loup’ zeggen ze in het Frans, de vormen vervagen: het kan een hond zijn, of een wolf.

Wij mensen hebben de neiging alles op te delen. De tijd in werk en privé, de kunst in disciplines, het rouwproces in fasen, de planten- en dierenwereld in families en soorten. Om nog maar te zwijgen van de hokjes waarin we andere mensen stoppen. Verdeel en heers. Als we ons niet vastklampen aan wat zekerheden en onderscheid, zijn we spartelende stipjes in dit eindeloze heelal en worden we helemaal knettergek van de chaos in ons hoofd.

Kapstokken en handvaten, dat vragen mensen steevast bij de start van een vorming. Maar die zijn niet kant en klaar te verkrijgen. Ik heb er zelf maar weinig. Mijn werk is zowat het tegenovergestelde van verzekeringsmakelaar. Ik weet het ook allemaal niet, maar ik kan je helpen zoeken. Misschien lukt het samen beter om te tasten in het duister, onbekende paden te gaan. Of je gewoon af en toe eens te laten verwarren. 

Onzekerheidstolerantie heet dat in het vakjargon. Daar kunnen we in deze tijd veel van gebruiken. Mijn vroegere collega Marjolein noemde het wankelmoed. Dat klinkt mooier en er gaat ook een grotere betrokkenheid van uit: je laat het niet gebeuren, je maakt er deel van uit. Want dat ‘niet weten’ is een actief werkwoord. Je kan daar heel moe van worden.

Nog dit. Voor wie wankelmoed wil verzamelen: de sterrenhemels zijn prachtig deze week. 

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring