Terug naar alle blogs

#5 KWETSBAAR

Geschreven door Adinda Taelman op 25/03/20

Ik hou er niet van als mensen zonnebrillen dragen, en ook niet als ze mondmaskers aan hebben. Gisteren zag ik iemand met allebei. De zon was fel, de lucht helder en vol coronabeestjes. Ik snap het wel. Je moet jezelf beschermen.

Zelfbescherming. Daarom dragen mensen maskers, verschuilen ze zich achter muren, kruipen in hun schulp of zetten hun stekels op. Alle begrip. En tegelijk niet zo simpel om dan te verbinden. Of gewoon even contact te maken.

Je kwetsbaar opstellen wil zeggen dat iets van je binnenkant zichtbaar is. Of minstens een beetje mag doorschemeren. Wat daarbinnen zit weet ik niet. Bij mij is het een zootje van onaffe verhalen, wat flarden van iets groots en een vat vol emoties. Voor mij hoef je dus niet te doen of je je boeltje op orde hebt. Ik zie je liever zo.

De ontleding van kwetsbaarheid houdt me al een hele tijd bezig. ‘There’s a crack in everything, that’s how the light gets in’ zingt Leonard Cohen. Er gaat een verbindende kracht uit van kwetsbaarheid, maar ze is niet zonder risico. Ik begeleidde jarenlang de groep van Bind-Kracht, dat zijn mensen met ervaring in de armoede die samen met trainers en docenten vormingen geven aan hulpverleners.

Wat daar gebeurt is een soort herverdeling van het risico: iedereen een beetje kwetsbaar. Sommigen minder, anderen net meer. Als hulpverlener - en bij uitbreiding ook leerkracht, docent, vormingswerker, buurtwerker, vrijwilliger - lijk je soms een ridder op je paard: schoon gepoetste laarzen, een blinkend schild, wapperende idealen. Maar zo werkt het niet. Ik leerde daar als procesbegeleider meer dan ooit op blote voeten te werken, mijn voorbereiding los te laten, me te laten verrassen en raken. Het moeilijke woorden moment, het ‘eye contact’ experiment met de bezoekers uit Zweden, samen kijken naar filmfragmenten en vooral die gesprekken daarna. Veel warmte in die groep, nochtans een bont allegaartje. Allemaal anders, allemaal geraakt. En mensen die groeien.

Corona maakt iedereen met elkaar gelijk, zei iemand, maar dat is niet zo. Of je al sukkelde met je gezondheid. Of je rust vindt in je hoofd en je huis, of misschien niet eens een plek hebt. Of je de rekeningen kan betalen. Of er mensen zijn die je mag bellen, die jou zullen bellen. Sommige mensen lopen meer risico, zij zijn nu kwetsbaarder dan ooit tevoren. En dan heb ik het even niet over besmetting door het virus, maar om uit de boot te vallen. De trein te missen. De pedalen kwijt te raken.

Solidariteitsacties opzetten kunnen anderen beter dan ik, maar als ik me dan toch aan een oproep zou wagen is het deze:

Bescherm je goed, maar vergeet niet je te laten raken. Door een lied, een mens, de lente. Als het maar leeft. Er is nog steeds veel schoonheid voorhanden. We hebben die meer dan ooit nodig om ervoor te zorgen dat we raakbaar blijven. Zodat het sluiten van grenzen en het in ons kot blijven ons tenminste niet met z’n allen een olifantenvel bezorgt. 

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring