Terug naar alle blogs

#4 ALLES MET ALLES

Geschreven door Adinda Taelman op 23/03/20

Als jij hoest, adem ik jouw lucht in. Als ik binnen blijf, help ik jou. Als jij het laatste pakt, heb ik niets meer. Als jij naar me glimlacht word ik blij. Je kan er nu niet meer omheen. We zijn afhankelijk. Verbonden met iedereen, met alles. Een ongemakkelijke waarheid voor wie dacht zijn eigen gang te kunnen gaan.

Ik hang graag aan de lippen van mensen die de natuur beschrijven, hoe innig alles verweven is, het kan me eindeloos verwonderen. 

     Een beetje brandnetels zijn goed in de tuin, ze trekken soorten aan die de belagers van de moestuin bestrijden, zoals de lieveheersbeestjes, zij eten de bladluizen op. Geleerd van Herman, de meester van de cursus ecologisch tuinieren volgens de principes van de permacultuur.

    Beuken voeden hun beukenkinderen langs de wortels en ze zorgen er met hun kruinen voor dat ze niet teveel licht krijgen, want dan zouden die kleintjes te snel de hoogte in groeien en hebben ze geen stevige basis. Peter Wohlleben in ‘het verborgen leven van bomen’.

    Er bestaan paddenstoelen met de smaak van garnalen. Gehoord van de gids van een paddenstoelenwandeling in de Liereman op een ochtend toen de nevel de spinnenwebben in beeld bracht.

In de voorbereiding voor de bijeenkomsten met de vrijwilligers van Velt gebruikten we het beeld van het mycelium, het ingenieuze netwerk van schimmeldraden waarvan paddenstoelen slechts de vruchten zijn. Vrijwilligers van Velt organiseren cursussen, opentuindagen, samentuinen, zadenruil. Die momenten zijn de vruchten van hun werk, als het ware de paddenstoelen. Om dat gedaan te krijgen wordt er intens samengewerkt. In die bijeenkomsten haalden we de ‘verbindende krachten’ naar boven: het mycelium, hoe werkt dat? Hoe zorg je dat je mensen vanuit goesting taken op zich nemen, nieuwe mensen zich welkom voelen, er een goede voedingsbodem is voor nieuwe ideeën?

Observeer en handel ernaar. Het is het eerste principe van de permacultuur. In de antropologie heet het ‘participerende observatie’. Beiden hebben gemeen dat ze zich richten op interacties en dynamieken. Het zijn beweeglijke wetenschappen, wat ze bestuderen zit nooit stil. En telkens maak je zelf deel uit van dat veranderende geheel waar je naar aan het kijken bent. Wat je ziet ben je zelf.

Teveel handelen, te weinig observatie. Dat merk ik vaak in mijn leven. De moestuin is een goede plek om te observeren hoe het één inwerkt op het ander. Om dan te zien wat ik heb te doen, te laten. In het bos lukt het nog beter, daar mag ik alles laten. Alleen maar kijken. Het zou overal moeten kunnen. Al te vaak is mijn blik vertroebeld doordat ik me in het hoofd haal dat er allerlei van mij verwacht wordt. Soms is dat ook zo.

En nu? Misschien wel meer kijken, minder handelen. Blik niet vooruit, maar opzij, gericht op de samenhang. ‘De zachte krachten zullen zeker winnen in het eind’. Als wij voor elkaar zorgen, houden wij het vol.

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring