Terug naar alle blogs

#3 Graag traag. Denk aan alle mensen.

Geschreven door Adinda Taelman op 19/03/20

We vallen uit ons ritme. Ik zie meer mensen wandelen, joggen, fietsen, tuinieren. Ik beeld me in dat ze vandaag  meer tijd hebben om voor eten te zorgen. Ik beeld me in dat ze langer tafelen, misschien meer tijd nemen om te luisteren naar elkaar.

Meer tijd wil niet noodzakelijk zeggen meer aandacht, dat weet ik wel. Je kan je ook vervelen, met iedereen tegelijk willen communiceren, jengelende kinderen rond je hebben, piekeren, panikeren. En zelfs een groot huis kan heel klein worden als de verschillen groot zijn, dat weet ik wel.

Vertragen hoort ook bij mijn vak, het verbindt dan zoveel beter. Meestal moet ik daartoe mensen uit hun ritme halen. Ze hebben de gewoonte te vliegen door hun dagen, willen snel op hun bestemming zijn, er alles uit halen. Want het leven is kort en er is nog zoveel te doen. Maar ‘de ziel gaat altijd te voet’, zei iemand me ooit, op een moment dat de mijne weer eens gestruikeld was.

Tijdens de sociale conditietraining die we hebben begeleid bij Formaat deed ik op de dag rond coaching met een van de groepen de oefening die ik de laatste tijd als ‘slow coaching’ introduceer.

De pauze is voorbij, ik vraag om stilte en nodig hen uit te luisteren naar de geluiden, naar hun gedachten, naar hun adem. Daarna gaat het zo: ze zitten met z’n tweeën bij elkaar. Er is slechts één vraag, een enkele maar, er is tijd, er is aandacht. De opdracht is gedurende die tijd alleen die ene vraag te stellen aan de ander en vooral je aandacht te geven. De ander antwoordt. Als hij of zij stilvalt, en pas dan, herhaal je die ene vraag. Eerst is het onwennig. Vaak geraken mensen hier niet voorbij, het is een moeilijke oefening. Maar met deze groep lukt het wonderwel. De sfeer wordt rustig. Ik hoor meer luisteren dan spreken. En in mijn ogen schieten tranen van ontroering.

Mensen zijn op hun mooist als ze aandachtig luisteren. Hun gezichten worden zacht en open. Er ontspant iets in hun lichaam, de manier hoe ze zitten, hoe hun handen bewegen.

Corona zal veel veranderen. Soms ben ik bang. Meestal hoopvol. Dat zal wel aan mij liggen. Maar toch. Misschien worden we hier met z’n allen mooier van. Misschien is onze ziel op dit moment wel aan een inhaalbeweging bezig?

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring