Terug naar alle blogs

#25 Radicale zachtheid

Geschreven door Adinda Taelman op 15/01/21

Net als de kappers en de muzikanten heb ik geen prioritair beroep. Ik beredder en slabak. Online biedt enig soelaas, maar blijft een flauw afkooksel van het werken met mensen in levende lijve. En net als vermoedelijk heel wat kappers, muzikanten en andere niet-prioritairen vraag ik me geregeld af: wat doe ik hier eigenlijk? Wat draagt mijn werk bij aan de wereld?

Voor de kerstvakantie ging ik in wandelen met twee medewerkers van Formaat. Een jaar geleden begeleidde ik met verschillende collega’s die hele organisatie in een ‘sociale conditietraining’: vier dagen samenwerken, verbindend communiceren, feedback geven, omgaan met verschil en het beste uit elkaar halen.

We hielden een impactgesprek op de sompige paden van de Hobokense Polders, het was net gestopt met regenen, de Schelde strekte zich uit in de breedte en de bomen luisterden mee. Hoe gaat het met jullie? Merken jullie nog effect?

Maar hoe weet je nu of wat er gebeurt te maken heeft met ons begeleidingswerk? Een organisatie verandert, mensen komen en gaan, het virus kwam en ging nog niet.

Het zit in de kleine dingen, zeiden ze. Die ene zin op het einde van de mail waarvan je voelt dat die oprecht en betrokken is. Zullen we eens bellen? Dat het OK is als het lastig is. Of om iets nog niet te kunnen. Wat denk jij ervan? Je moet het niet in je eentje oplossen. Hoe gaat het met jou? De berichtjes van collega’s als je ziek bent. Het uitspreken van waardering en dank, nood en spijt.

Soft skills heten ze, in een poging ze door het Engels uit de wolligheid te halen. Maar wollig is het enkel als je ze ziet als een laagje vernis over het echte werk, en al helemaal als je ze gebruikt als mantel der liefde om de verschillen toe te dekken. Ik ben een fervent voorstander van soft skills in hun radicale vorm. Niet als extraatje, maar als basis: doorploeterd, met modder aan de schoenen. Walk your talk. Praat minder, wandel meer.

Als je me vraagt wat mijn werk te betekenen heeft, zit het in de kleine dingen. Daar brengen we de wereld in de praktijk. Het doet er wel toe. Neem nu waardering. Door te waarderen geef je waarde. Dat is economie. Door naar verschillen te luisteren, kom je tot betere ideeën. Dat is politiek. Dat kunnen we zelf, een kwestie van oefenen. Veel oefenen, zo worden we er samen beter in.

‘Je bent het al’ antwoordde iemand me laatst toen ik zei dat ik activist wilde worden. Ik wandel graag. 

Reageren?