Terug naar alle blogs

#22 ONOPLOSBAAR

Geschreven door Adinda Taelman op 28/08/20

In de zomer is er geen werk. Omdat alles perfect is. Tenminste in de levens van anderen. Geen wolkje aan de lucht. Vakantie, reis, gezin, zon, tent, ijsje, boek, rivier, foto. In mijn leven blijven de vragen meestal welig tieren, zomer of niet. 

‘Wat is troost?’ is een van mijn lopende onderzoeken. Het begon met het idee van een vriend om een troostplek te creëren in het Gentse, een andere vriend beweerde dat er een overvloed aan troost voorhanden is, terwijl mijn eigen indruk is dat er ook zoiets bestaat als ontroostbaarheid.

Maar nu is het bijna september en mag het ook officieel weer schuren en wrijven. Want tussen hoe het is en waar we naar verlangen, daar begint ons werk. FS ≠ WS leerde ik van een collega toen ik dit werk begon: er is een verschil nodig tussen de feitelijke situatie - FS - en de wenselijke situatie - WS. Dat klopt: als alles naar wens verloopt, kom je niet bij mij terecht.

Een uitdaging, probleem, frustratie, conflict, verschil, droom, wens, kans, hoop, verlangen. Daar ergens ligt een vraag te wachten.

Hoe krijg ik iedereen aan boord? 
Hoe kan ik het volhouden als ik er niet achter sta? 
Wat kan ik doen om het net genoeg fout te laten lopen? 
Hoe kunnen we elkaar helpen verschillen? 

Soms ligt de vraag voor het grijpen, vaak is het even zoeken naar de juiste vraag. Als het goed is kan je het voelen. Dan is ze prangend. Er moet iets mee. Ze is van vlees en bloed geworden en staat te popelen om antwoord. 

Als je de juiste vraag hebt, is er al veel gebeurd. Je kijkt dan alvast de goede kant op. Vaak is dat genoeg. Je beweegt dan vanzelf daarheen, zoals een kind van vijf op zijn fietsje rijdt waarheen zijn aandacht gaat. Zelden recht vooruit.

Het gaat niet om het antwoord. Tenzij in de wiskundeles. En dan nog. De juf van mijn jongste zoon deed het omgekeerd. Niet: wat is 3+4? Maar: wat is allemaal 7? Een vraag opent vooral een wereld van mogelijkheden. En onmogelijkheden, die ook. Antwoorden zijn er wel, altijd in veelvoud, nooit genoeg. De meeste vragen zijn niet oplosbaar, of toch niet helemaal. Er blijft een wolkje onoplosbaarheid.

Die onoplosbaarheid van vragen vind ik net zeer troostrijk. Pablo Neruda schreef er een boek vol van.
Hoe lang bestaat een neushoorn nog nadat hij zich liet vertederen? Waarom wordt de aarde verdrietig wanneer de viooltjes ontluiken? Denk je niet dat dromedarissen in hun bult wat maan opslaan? Hoeveel jaren geef jij November?

Brengt zo’n vraag me verder? Nee, ze helpt me net om stil te staan, naar de wolken te kijken. 

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring