Terug naar alle blogs

#20 OVERVLOED

Geschreven door Adinda Taelman op 04/06/20

Het is zondagochtend en nog vroeg, de zon gooit haar licht over de tuin. Er bloeien margrieten, korenbloemen, klaprozen. Hommels zoemen.

Ik pluk een boeket om ons vormingslokaal terug tot leven mee te wekken. Daar start vandaag om 9 uur een supervisiedag. Met de bloemen in de hand fiets ik de vroege joggers voorbij en loop nog even langs de biomarkt op het plein. De koffie is net klaar, de groentejongens zijn al in de weer, een verkoper stapelt zijn potten met honing.

Om de vier jaar kennen beuken net als eiken en kastanjes een mastjaar. Dan wandel je in het bos op een laag van beukennootjes. Overvloed hoort bij de natuur. Je moet het maar durven: bloeien als een magnolia, uitzwermen als de bijen, meer appels laten rijpen dan je takken kunnen dragen.

In het paradijs is het altijd zomer. Ik ben er weer kind en peul met de kinderen uit de buurt de emmers vol erwtjes uit de volkstuin van m’n vader. De rode bessen glanzen in de teil met water, ik woel er met m’n handen doorheen om ze te wassen. M’n kinderen zijn terug klein, we plukken aardbeien in de tuin, het sap drupt van hun kin op hun blote buikje.

Maar de herfst zal komen, de bladeren zullen verkleuren en de wind zal ze doen vallen. Misschien kan je nog even doen alsof, op een dag komt het toch uit of krijg je koude voeten. Waar je daarvoor nog snakte naar een duik in het open water geniet je nu met volle teugen van de warmte van de soepkom in je handen, de geur van de soep.

Soms heb ik van alles tekort. De badkamer is nog niet afgewerkt en al aan een nieuwe laag verf toe. Er ligt een puinhoop in de tuin en ik heb nog steeds geen plan voor de verbouwing, laat staan geld of goesting. De rijst is op en er zijn ook niet genoeg groenten voor vanavond. Alweer niet gebeld naar de tandarts. Ik schiet op alle vlakken tekort. Soms voel ik overvloed. Een supervisiedag met zeven levende zielen, twee brieven in de brievenbus, de eerste vijf frambozen, een lieve glimlach, een zot idee. Dan heb ik zin om te delen. Terwijl dezelfde badkamer nog altijd niet is afgewerkt.

We moeten het paradijs niet verdienen, het is er al. Het kan de kroon zijn op het werk, het einde van de queeste. Maar evengoed sta je er onverwacht middenin. Het behoort tot onze menselijke basisconditie, we hadden ons dit nooit mogen laten afnemen. Er is geen vergunning of diploma voor nodig, alleen maar tijd en gulheid. Wie dat durft vergeten wordt onverbiddelijk verjaagd. Net als degene die probeert het te vereeuwigen of te begrijpen.

Het creëren van momenten van overvloed, ook dat is soms mijn job. Blij zijn om wat jullie al hebben klaar gespeeld. Zien wat een talenten er verzameld zijn. Het oprakelen van het verlangen dat jullie verbindt, de droom die jou begeestert. Denk niet dat ik het onrecht wegwuif: het gaat er absoluut niet eerlijk aan toe in deze wereld, en dat kunnen we niet zo laten.

Maar we hebben een beetje paradijs nodig in ons hoofd om met onze voeten in de modder te kunnen staan.

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring