Terug naar alle blogs

#19 LUCHTKASTELEN

Geschreven door Adinda Taelman op 29/05/20

I want to build my own community, zei ze. Net als zij was ik op bezoek in een prachtig oud landhuis in Schotland, omringd door grote bomen, bewoond door grote idealen. We plukten rode bessen in de ommuurde tuin. Ik had haar gevraagd hoe ze haar leven droomde. Nog geen 30 was ze en onafgebroken mooi en interessant. Ze had een opleiding gevolgd tot yogalerares en reisde nu de wereld rond van de ene community naar de ander. Op allemaal had ze wel iets aan te merken.

Pioniers, stichters en luchtkasteelbouwers, ze charmeren me telkenmale, het zijn de bedenkers van nieuwe mogelijkheden, volgende werelden. Maar soms liggen hun plannen al klaar voor ze begonnen zijn. Of blijven ze vasthouden aan hun eerste idee. Pas dan maar op. Er is daar weinig plaats voor jou. Tenzij je in het plaatje past.

Hoe bouw je een luchtkasteel, of een ander stukje betere wereld?

Cocreatie: samen komen tot iets dat er nog niet was. Het is een van de leidende principes in de organisatie waarvoor ik werk. Ik hou van de betekenis, dat gezamelijke avontuur, maar ik hou niet van het woord. Het klinkt gewoon niet mooi met al die scherpe klanken. Het weelt bovendien tierig in de wereld van het management, waar het gepaard gaat met woorden als innovatie en impact, op boeken met glanzende kaften, websites blakend van de succesverhalen. Een plaatje waar geen mens in past.

Mensen zijn ontembaar. Zo zie ik ze liefst. Geef elk van hen een potlood en vraag hen om een lijn te trekken, als een horizon op een groot wit blad. Kijk dan hoe elke lijn anders is. Zie je de trilling van de hand, de druk op het potlood, de beweging van de adem, de aandacht? Welke lijn is de perfecte?

Leven is ontembaar, zo zie ik het toch het liefst. Wabi-Sabi is een Japans begrip en wordt wel eens omschreven als de schoonheid van de imperfectie en de vergankelijkheid. ‘Beauty is a dynamic event that occurs between you and something else’ lees ik. Het gaat om de verhouding, niet om de essentie. Anders gezegd: de essentie zit in de verhouding. Misschien is dat waarom de Japanners alleen maar wat glimlachen en beleefd stamelen bij de vraag wat Wabi-Sabi betekent. Want hoe omschrijf je een verhouding?

Behalve tussen jou en de andere speelt elke verhouding zich ook af in de stroom van de tijd. Je moet het doen met de sporen die reeds gemaakt zijn: de kreukels, krassen en rimpels, de indrukken en afdrukken, de gebroken theekopjes, de potloodlijnen. Geen luchtkastelen, helden of prinsessen, geen ontknopingen en ultieme oplossingen, vergeet dat lang en gelukkig leven. Alles is gehavend en alles is vergankelijk.

Je zou hier moedeloos van kunnen worden en je terugtrekken in een hut in een bos. Je terugplooien op jezelf, wanhopig stamelend als de personages van Beckett. Je zou cynisch kunnen worden, stoppen met geloven in wonderen, kabouters, de lente, wat dan ook. Je zou je conclusies kunnen trekken - zoals de yogalerares - en doorreizen naar de volgende community.

Of je zou toegewijd en geduldig als de ambachtsman kunnen bouwen aan een plek om te delen. Als een Japans theehuis, gemaakt van stenen en klei, hout en eenvoud, met ramen aan alle kanten. Geen sprookjes of succesverhalen, enkel wat teder gestamel.

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring