Terug naar alle blogs

#17 GEVEN EN ONTVANGEN

Geschreven door Adinda Taelman op 13/05/20

Groenten wassen, soep maken, fietstassen vol voedsel aanvoeren, het compostbakje leegmaken, de douche schrobben, de vuile handdoeken in de was doen, de gootsteen tussendoor even schoonmaken. Ik zing en glimlach terwijl ik dit doe, het is van ganser harte. Maar soms wou ik dat ik allemaal kaboutertjes was, dan konden we samen zingen, dan hadden we elkaar.

Wat geef ik? Word ik daarin erkend? Wat krijg ik? Geef ik daar erkenning voor? Als het goed zit, is het in balans. Dat merk ik meestal pas als het scheef zit.

Zorgen gebeurt vaak in stilte. Toeters en bellen zijn er per definitie vreemd aan. Ik maak soep, we eten, en zelfs al is het lekker, daarna is het op. Maar wees gerust, morgen is er weer. Het zijn conservatieve taken, maar dan van de goede soort. Iets vaker door vrouwenhanden verricht. Van het soort werk dat geen geschiedenis schrijft, wel het leven draagt, koestert en ook zal behoeden.

De mensen uit de kinderopvang, de monitoren in de sociale werkplaatsen, de begeleiders in de bijzondere jeugdzorg, de afdelingsondersteuners in verenigingen, de vele vrijwilligers… Vanuit Kwadraet begeleid ik vaak mensen die zorgen en ondersteunen. ‘Voor de mensen’, zeggen ze, als ik vraag waarvoor ze het doen. Maar vaak zit hun balans niet goed: ze geven meer dan ze ontvangen.

Omdat ze slecht betaald worden, weinig waardering krijgen, overbevraagd worden, te weinig ruimte krijgen om elkaar te ondersteunen, een praatje te doen. Allemaal waar. Ook wel eens omdat ze geven waar niemand om vroeg. Of omdat ze niet goed kunnen ontvangen.

De balans tussen geven en ontvangen is niet zomaar een boekhoudkundige kwestie met kolommen ‘in’ en ‘uit’, samengeteld tot winst of verlies. Het is een subtieler en complexer samenspel dan dat. En het kan niet zonder elkaar. Beseften we dat maar beter, toonden we dat maar wat vaker. De leraar de leerlingen. De medewerkers hun directeur. De dokter zijn patiënten. De klant de winkelier. De acteur het publiek. De man de vrouw. De boer de aarde. Het kan zo mooi zijn.

Een zeer goede vriendin was zaterdag jarig, ze woont bij me om de hoek. We brachten haar een serenade aan haar deur, een buurman-muzikant en ik. Met krijtstift tekende ik daarna op haar venster: dansende sterren, bloemen, vlinders. Blij als een kind van zeven. En ik weet niet wie het meest dankbaar was, zij of ik.

Mogen geven is soms het mooiste dat je kan krijgen.

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring