Terug naar alle blogs

#16 DE ONTDEKKING VAN DE WERELD

Geschreven door Adinda Taelman op 06/05/20

Geen idee waar het met de wereld nu naartoe moet, maar beter dan ooit tevoren weet ik waar ik ben: huis, kinderen, tomatenplantjes, poëziebundels, Bourgoyen, lente.

Ik ontdekte de laatste weken paden die al jaren bestaan, zo vlakbij dat ik ze niet eens zag. Op enkele honderden meter van de vertrouwde weg lopen kleine doorsteekjes onder de bomen. Die geven een heel ander zicht.

‘Mijn hart is een pinguïn’ is een Japans beeldverhaal vertaald door Bart Moeyaert. De pinguïn is net uit het ei, de wereld is erg groot, als pinguïn verdwaal je daar voor je het weet. ‘Waar ben ik? Waar ben ik?’ vraagt hij. De volgende bladzijde is één en al witruimte, met in het midden een enkele zwarte stip. De tekst op de bladzijde ernaast niet langer dan één woord:

 ‘Hier’

Wie de weg wil vinden, moet eerst weten waar hij is. Dat weten gids en reiziger. Hier is een punt waar je altijd naartoe kunt, vervolgt het boek. Van hieruit kan je gaan, klinkt het lied.

Ik wandel niet graag met een kaart in m’n handen, maar ik geniet ervan thuis zo’n kaart helemaal op tafel open te plooien en met een vinger de weg af te tasten. Of een atlas erbij te nemen en weg te dromen. De atlas van het land, het continent, de wereld, het heelal. Mijn dromen deinen uit. Al even onmetelijk: de atlas van het menselijk lichaam.

Atlassen zijn grote dikke boeken waarin de mens al eeuwen lang in lijnen en kleuren onderzoekt hoe alles verbonden is. Om te reizen, te veroveren, te heersen, te helen. Maar en cours de route  leert die mens ook zijn eigen situatie enigszins beter kennen.

Wie we zijn, waar we zijn. De speld in een hooiberg. De olifant in de porseleinkast. We weten zo weinig. We gaan zo driest tekeer.

Op heel oude kaarten staat vaak nog ‘terra incognita’ ingetekend, onbekende aarde. En zeemonsters die ons waarschuwen om met een zekere terughoudendheid op ontdekkingsreis te gaan, nog wat ruimte over te laten aan de verbeelding.

‘Voortschrijdend inzicht’ heet het proces waarbij je je inzichten bijstelt onder invloed van nieuwe ontwikkelingen. Wie bij Kwadraet een vorming volgde weet dat zulk voortschrijdend inzicht de beste kennis is die je bij ons kan opdoen. Ik hou van dat ‘schrijden’, het klinkt waardig en nederig tegelijk, en je kan het onmogelijk op een drafje doen. Hoe dat dan gaat?

Misschien als het blad voor blad eten van een artisjok. Telkens even doppen in een vinaigrette. Of als het wandelen door een beukenwoud. Zag je de eekhoorn die je vanuit zijn boom zat aan te staren? Of als het tekenen van een kaart voor in een of andere atlas: een hand, een land, een gewricht, een grens, een zeemonster, een overkant.

Probeer maar.

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring