Terug naar alle blogs

#15 ZO MOOI ANDERS

Geschreven door Adinda Taelman op 30/04/20

Ik was nooit sportief. Aan de lessen LO had ik een grondige hekel. Lopen vond ik voor uitslovers. Die loopschoenen zijn de lelijkste schoenen die ik ooit aan m’n voeten droeg. Mijn oudste zoon daagde me 3 jaar geleden uit. Ik loop nog steeds, nu uit eigen beweging. In coronadagen doe ik ook bijna elke avond mee met de sessie ‘core stability’ van mijn zonen. Intussen kan ik al bijna drie maal tien keer pompen. En de muziek viel vanavond wel mee.

Je bent zo mooi anders dan ik. Die eerste zin van een gedicht van Hans Andreus schiet regelmatig door m’n hoofd als ik naar m’n kinderen kijk. Soms met een glimlach, soms met een zucht. Diversiteit is ook een huiselijke kwestie.

Gezinnen hebben de neiging alle gezinsleden op elkaar te doen lijken. Dan hoor je erbij. Met dat nestgevoel is niets mis, je hebt dat nodig. Zo is het begin. Van daaruit kan je groeien. Door heel hard op anderen te proberen lijken, je in eigen nesten te werken. Tot je op een dag ontdekt dat je zo mooi anders bent. Kijk.

In groepen werkt het net zo. Of je nu samen muziek gaat spelen of vergaderen. Hoe belangrijk is niet de groet en de koffie als je binnenkomt, dan voel je je welkom, veilig. Daarna is er speelruimte. Je probeert, verkent, tast af wie en wat er nog meer is rondom jou. Als er dan iemand is die de boel wat in de gaten houdt, hoef je je verder niet al te veel zorgen te maken. Op een bepaald moment zal het wel wat beginnen wringen en botsen. Loop dan niet weg, leer jezelf kennen, en de anderen. Het kost enige moeite, maar hier valt veel te leren. Het kan helpen als er iemand bij is die zonder te sussen vertrouwt dat het allemaal goedkomt. Ben je zover geraakt? Wel, dan kunnen er wonderen gebeuren. Want je kan nu je eigen klank en kijk verbinden met al die andere. Natuurlijk niet meer of minder maar zo mooi anders, zegt het gedicht. Zonder te verdwijnen, zonder te overstemmen. Als in de polyfonie.

Wanneer ik naar iemand luister volg ik meestal trouw mijn spiegelneuronen. Ik zie het vertrekken van een gezicht en voel de pijn van de andere. Dat heet empathie. Dan ben ik geneigd tot zorgen. Alsof we allemaal deeltjes zijn van een geheel. Toch zou ik ook beter wat nieuwsgieriger luisteren naar het verschillen van die deeltjes. Wat bedoel je? Leg dat eens uit. Dat wil ik beter begrijpen. Met de verwondering van het kind, de reiziger.

De wereld wordt wel erg klein dezer dagen. We leven noodgedwongen in onze bubbels. Daar zijn de verschillen soms ook groot, maar wel bekend. Voor mij hoeft het niet ver weg te zijn, ik hou ook van de nuances nabij. Maar soms heb ik nood aan ‘anders’. Een beetje verdwalen misschien.

Beste onbekende mens, ik mis jou. Ik ken je niet, maar één ding is zeker: ik zou je nooit anders dan anders willen.

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring