Terug naar alle blogs

#11 LEVEND MATERIAAL

Geschreven door Adinda Taelman op 14/04/20

Wat doe jij eigenlijk van werk? Als ik niet met een groep aan het werk ben, vind ik dat een moeilijke vraag. Ik zou soms liever brood verkopen, dat kan je zien en proeven. Maar ik geef vormingen.

In wat? Meestal haal ik een paar voorbeelden aan, vertellen gaat me beter af dan uitleggen. Andere opties: ik ben bezig met sociaal leren. Te belerend. Ik begeleid trainingen in soft skills. Te soft. Ik ondersteun mensen om hun engagement op te nemen. Mooi op de website, te hoogdravend aan de telefoon. Mijn werk is zo moeilijk uit te leggen dat ik wel eens bang bent dat het op een dag gewoon verdwijnt. Wat moet ik dan?

Dan wil ik de verslaggever worden van de groeiprocessen in de tuin. Ik solliciteer ook onmiddellijk als ze iemand zoeken om namen te bedenken voor nog niet eerder ontdekte planten of vogels. Evengoed ben ik graag uw stille gids. Of misschien wil de post wel een briefschrijfster sponsoren die altijd terug schrijft. Ik teken er ook voor om net als de dichters deze week bereikbaar te zijn voor wie nood heeft aan een gedicht, een verhaal. 

Ach zoveel maakt het niet uit. Of ik nu brood bak, groepen begeleid of gedichten influister, het zal op dezelfde manier gebeuren.

We zoeken op dit moment een nieuwe collega bij Kwadraet, ik lees dus veel CV’s en motivatiebrieven. Ik ben vereerd dat ik van zovelen mag lezen waar hun hart naar uitgaat, wat ze de wereld willen bieden. Wat een overvloed. Bovendien willen ze ook allemaal ontzettend graag het werk doen dat ik niet goed uitgelegd krijg. Het charmeert me. Ik lees veel waarden en drijfveren. Ik kom te weten wat ze allemaal deden en doen.

Maar wat me het meest fascineert is het ‘hoe’. Niet zozeer als het uitgesproken wordt. Dezelfde talenten en kwaliteiten komen bij zowat iedereen terug. Wel als het doorschemert, wanneer in een zinsnede, een flard van een verhaal, een glimp zichtbaar wordt. Een ogenblik lang krijgt het dan iets handgeschreven, hoor ik een stem klinken.

Show, don’t tell. Een vuistregel uit de kunst die volgens mij op vele terreinen opgaat. Tijdens een vorming verzamel ik vaak tips op het bord. Van grote waarde voor wie erbij was en deelde in de verhalen waaruit ze komen. Voor buitenstaanders zijn het holle woorden.

Toon het me. Het is niet te vatten in tips of functieomschrijvingen, past op geen enkel visitekaartje of Linked-In profiel. Wat ik nodig heb is levend materiaal.  

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring