Terug naar alle blogs

#10 ZAL ER NU IETS VERANDEREN?

Geschreven door Adinda Taelman op 10/04/20

Hij zat in de parallelklas in het laatste jaar middelbaar. Bril met dikke glazen. Slaperige blik. Lachen deed hij zelden. Als hij al sprak, dan was het laconiek. Ik zou hem over het hoofd hebben gezien, ware het niet dat op een dag bleek dat hij gedichten schreef. Dit herinner ik me van hem. ‘PUT’ stond er in grote blokletters op het witte blad. En in de U in minuscule letters ‘ik’.

Ik moest aan die U denken toen ik hoorde over ‘Theory U’ van Otto Scharmer. Dat is een kijk op verandering als een beweging die die letter volgt: loslaten van manieren van kijken, loslaten van gewoonten. Verder afdalen in de diepte, de bodem van de U. Het daar even uithouden. Precies daar iets vinden. Als het gevonden is, de put uit klimmen. Het laten uitkristalliseren, in het klein uitproberen. Kijken, eruit leren. En dan kijken of het werkt in het groot, of het de wereld werkelijk beter maakt.

Herman De Coninck legt het nog het beste uit:  

De plek

Je moet niet alleen om de plek te bereiken,
Thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.
Er is niets te zien en dat moet je zien. 

Er is hier. Er is tijd.
om overmorgen iets te hebben achtergelaten. 

Daar moet je vandaag voor zorgen. 
Voor sterfelijkheid.
 

Zal er na de coronacrisis eindelijk iets veranderen? Daarover gaan onze gesprekken de laatste dagen. Een paar zinnen lang hopen we. We zeggen: het is een kans. Maar meteen daarna vrezen we weer het ergste. Er volgen dan vaak nog enkele uitweidingen met ‘ze’ en ‘er’ als onderwerp en veel zullen en moeten.

Ik zwijg meestal op zulke momenten. Mijn mening verandert niet zoveel. Het boek van Otto Scharmer vind ik te dik. Geef mij maar het gedicht van Herman De Coninck: die zegt tenminste op een mooie manier wat ik moet doen.

Maar in mijn fantasie zie ik de jongen met de dikke brillenglazen schrijven. Hij schrijft een hele bladzijde vol putten, in elke put een klein ikje. Ik zie zijn gezicht even oplichten, er verschijnt een glimlach. Niet uit triomf, poëzie hoeft geen gelijk. Wel hierom: hij is niet zo alleen.

Reageren?

Aanmelden voor onze nieuwsbrief

Door je aan te melden voor de nieuwsbrief ga je akkoord met de privacy verklaring